Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Πύργος Μύρτου




Ανηφορίζω αφήνοντας το  δημόσιο δρόμο που προχωρεί παράλληλα με  την παραλία του Λιβυκού. Ο ήλιος έχει κάμψει την τροχιά του αρκετά νωρίς, λίγες μέρες μετά  το  χειμερινό ηλιοστάσιο. Κοντές μέρες, σύντομες κρίνοντας από τη μικρή διάρκεια της ηλιοφάνειας. Μάλλον Αλκυονίδες ημέρες, αφού η θερμοκρασία μ’ αναγκάζει ν’ ανηφορίζω με δυσκολία. Επιμένω να στοχεύω την κορυφή του πλησιέστερου χαμηλού λόφου με την ταμπέλα της κορυφής να διακρίνεται κατά διαστήματα ανάμεσα στα κλαδιά ενός νεαρού ελαιώνα. Στα πόδια μου μπλέκονται βήσσαλα που κατέβασαν εύκολα οι ορμητικές βροχές  χάρη στην κλίση του εδάφους.
Δε χρειάζομαι  πολλή ώρα να συναντήσω μια πινακίδα γερμένη στο λόφο. Πάντα αναρωτιέμαι, μάταια, ποιο ανθρώπινο μένος ξεσπά στα άψυχα. Ίσως  γιατί κάποιοι θέλησαν  να πάψει η απόκοσμη φωνή από το  παρελθόν να υπενθυμίζει το χρέος της μνήμης.
Αριστερά μου ένας αρχαίος δρόμος με πέτρες που δεν κατάφεραν να συγκεντρωθούν όλες, για να σχηματίσουν το πλάτος του, οδηγεί σε δωμάτια που σώθηκαν μόνο τα θεμέλια τους. Τα αρχαιολογικά ευρήματα  μάλλον θα ξαναβρήκαν το σκοτάδι τους σε κάποια αποθήκη μουσείου ή σε κάποια προθήκη. Το δυνατό  φως ενός ηλεκτρονικού λαμπτήρα απλά θα ξεγυμνώνει αντικείμενα που δυσκολεύονται ν’ ανοίξουν τα  μάτια τους σε έναν ξένο κόσμο. Ο αποχωρισμός της οικίας τους είναι η τελευταία πράξη ενός αδυσώπητου χωρισμού, η τελευταία πράξη της  μοναξιάς τους. Το παζλ έχει διαλυθεί στα κομμάτια του. Τι ελπίδες έχω να το ανασυνθέσω;
Στριμώχνω φωτογραφίες στην ψηφιακή συσκευή σαν  κλέφτης στο σάκο των κλοπιμαίων. Ασυναίσθητα περπατώ βιαστικά, γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη στον ήλιο του Γενάρη. Ήδη το βουνό μπροστά μου έχει αρχίσει να φορτώνεται στα γκρίζα. Διαγράφω το μήκος που έχουν οι αρχαιολογικές πεζούλες μία μία και διακόπτω τον ήχο του αέρα στη χαμηλή βλάστηση που συντροφεύει την παλιά μοναξιά με επαναλαμβανόμενα κλικ σκοντάφτοντας απρόσεκτα στις πέτρες. Νιώθω σα να ΄χω πληγώσει άλλα σώματα κι όχι το δικό μου. Οι εκχυμώσεις που θα παρατηρήσω το βράδυ θα είναι από βίαια  αγγίγματα, από απωθήσεις οργανισμών που διατάραξα την ησυχία τους. Πάντοτε νιώθω παράνομος σ΄ έναν κόσμο που δε ρωτήθηκε αν επιτρέπεται να δουν τα μυστικά του.
 Φτάνω σιγά σιγά στο ψηλότερο επίπεδο. Ο ήλιος  μπροστά μου κατηφορίζει στη θάλασσα. Το βουνό παρακολουθεί πίσω μου. Δεξιά κι αριστερά στην απλωσιά του χώρου παραστέκονται χαμηλοί λόφοι. Γύρω μου πέτρες που διακόπτονται από κενά που σχηματίζουν χώρους  αρχαίων δωματίων με άγνωστη χρήση.    
   Προχωρώ σ΄ ένα άπλωμα που βλέπει στη θάλασσα. Αποκαλύπτεται μπροστά μου μια έκταση που σταματά απότομα πάνω από το γκρεμό. Ένα πλακοστρωμένο δάπεδο με πέτρες στρογγυλές. Πολύχρωμες. Λαμπερές. Ο ήλιος κατηφορίζοντας το σημερινό του δρομολόγιο  ζωηρεύει το χρώμα τους, μακραίνει τις σκιές τους, διηγείται κάτι από την αρχαία λάμψη τους. Είναι σαν ένα αφράτο πάπλωμα με κοκκινωπούς κυρίως, στρογγυλεμένους μικρούς όγκους που διαχέουν στο περιβάλλον την ομορφιά τους. Βλέπω τη ζέστη τους να αιωρείται. Ο υπόλοιπος κόσμος ξαφνικά εξαφανίζεται και απομένει ένα δάπεδο πλακόστρωτο να με καλεί να κατηφορίσω πάνω του. Μια δύναμη με την οποία συνεννοούμαι μυστικά και αθόρυβα με σέρνει πάνω στις πέτρες. Ξαπλώνω με την πλάτη πάνω τους. Τα χέρια μου ελευθερώνονται από τα αντικείμενα που κρατούσαν. Ψάχνουν κι αυτά ένα σώμα ερωτικό, που μου χαρίζεται. Ένα  σώμα που αναδύεται εκείνη τη στιγμή κάτω από τα κόκαλά μου. Νιώθω το δέρμα μου να βαθουλώνει ή να πιέζεται, να σφίγγεται ή να χαλαρώνει. Να αποθηκεύει την παλιά και τη νέα θερμοκρασία, να πονά και να χαίρεται. Ανοίγω τα μάτια στον ήλιο κι έρχεται ένα λυτρωτικό σκοτάδι να με βυθίσει στο άγνωστο. Κλείνω τη σκοτεινή του λάμψη πίσω από τα βλέφαρα κι ανεβάζω το  φως του χρόνου. Ένα πεδίο συγκρούσεων το κορμί μου και δύσκολα μπορεί να αντέξει. Μετατοπίζομαι να ισορροπήσω τις εντάσεις από την επιφάνεια στο εσωτερικό, σαν ένα μπουκάλι μέσα στο οποίο θέλεις ν’ ανακατέψεις ουσίες που πρέπει να εισχωρήσουν η μια στην άλλη. Μια φρεσκάδα ζεστού σκαμμένου χώματος και τρυφερής χλόης ποτισμένη με θαλασσινή αρμύρα είναι το άρωμα της μνήμης;
Όταν ανοίγω τα μάτια, η νύχτα έχει αρχίσει ήδη να αιωρείται στη σκιά του βουνού και βαραίνει τις αρχαίες πέτρες. Το παλιό μονοπάτι κατηφορίζει να ενωθεί με τους σύγχρονους δρόμους της αναζήτησης. Ο χώρος θα ξεχαστεί ξανά περνώντας στην απουσία της  ανθρώπινης  γνώσης. Πόσα μπορεί να γλιτώσει η δική μου η αγωνία;

ξενιτειά


Ξένη κι η πατρίδα
κι έφυγα ξανά
κι όλο φεύγω
να μη νιώσω τον ξενιτεμό
κι όλο ψάχνω μια πατρίδα


Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

ένοικος


Διαμένω με ενοίκιο υπακοής
σε συμβόλαιο  πειθαρχίας
κι όρους κύρτωσης τραχήλου.
Πόσο κοστολογείται η σιωπή μου;

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

το κουμπί του Γαλαξία


Κι εγώ που ψάχνω πάντα αποδείξεις
σαν άπιστος Θωμάς,
πώς είναι το κουμπί του Γαλαξία;
Έχει τη γεύση
απ' το  κλεμμένο γάλα
που βύζαξε ο Ηρακλής κρυφά
απ΄ το βυζί της Ήρας;
Πού θα φυλάξεις
τέτοιο θησαυρό
που -μια νύχτα με φεγγάρι-
σε τίμησε το σύμπαν;

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

πύρωμα


Χλωροί κορμοί  
κορμί ξερό
πώς να πυρώσουν;

Στριφτός χορός στον ελαιώνα




Δάσος κλαδιά αναμαλλιασμένα
πάνω σε στριφτούς κορμούς
ξεφλουδισμένους
έλκουν  το νέο φως
που οι ρίζες δεν αντέχουν,
μα όλο διψούν,
τρυπούν και πίνουν  το σκοτάδι.

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

σχήμα

Νερό, φωτιά, αέρας:
είπε κανείς πως είναι άσχημα,
γιατί δεν έχουν σχήμα,
ότι δεν είναι όμορφα
χωρίς μορφή;