Ο νεκρός μινώταυρος

Η μοίρα

είχε φορέσει στον ανθρώπινο  λαιμό μου το κτήνος

βάζοντας στη θέση του μυαλού ένα θεριό,

στη θέση της καρδιάς το σκοτάδι των μπερδεμένων διαδρόμων.

Κυκλοφορούσα  χωρίς μίτο

στις σκοτεινές αίθουσες του λαβύρινθου

ουρλιάζοντας στο υπόγειο χάος.

Κάθε φορά που έφτανε στα ρουθούνια μου

η μυρουδιά των τρυφερών κορμιών

ήταν μαρτύριο για  την καρδιά μου

να τιθασεύει το ζώο της κεφαλής.

Κι όταν το κατάφερνε,

περίμενα ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα τρυφερά πρόσωπα,

ένα άγγιγμα να δει τη μοναξιά μου.

Μα εκείνοι δεν μπορούσαν να δουν  

πέρα από  την αηδία και το φόβο τους,

πέρα από τον εαυτό τους

γιατί δεν έβλεπαν σε μένα την εικόνα τους.

Θύμωνα πια!

Ναι, τους καταβρόχθιζα με ευχαρίστηση

 κι έκρινα πως τους άξιζε αυτή η τιμωρία!

Για χρόνια προσδοκούσα ένα μίτο για το λυτρωτή μου.

Ο Θησέας;

Δε διάβασα στα μάτια του το μίσος

ούτε την εκδίκηση.

Φοβήθηκα τότε∙  

μέχρι που είδα  την  απόφαση

στο οπλισμένο χέρι.

μινωική λατρεία

Δέντρο στητό,

τεντώνει  τον κορμό μπροστά

σε μια ριπή του δέους.

Το χέρι στο κεφάλι,

αντήλιο στη θεϊκή λάμψη,

ή στη μέση, στο στήθος,  στην καρδιά:

χαιρετισμός σεμνός

στη Μάνα της ζωής.

κοχλίας

Το σώμα του -ένα συνεχές φιλί στη γη-

διαγράφει του δρόμους  του λαβύρινθου.

Το ίδιο το κορμί του μια μπερδεμένη διαδρομή

που μέσα της βουλιάζει

πνιγμένος στις αίθουσες

που στροβιλίζουν σκοτεινά.

Ένα κομμάτι απ' τον κοσμικό  λαβύρινθο

κι ο ίδιος

κι ας μη γνώρισε τους λαβυρίνθους της αγάπης,

ο ερμαφρόδιτος.

λέξεις

Oι λέξεις σέρνονται δειλά πάνω στη σελίδα.

Προχωρούν με  φόβο

σπρώχνοντας η μια την άλλη

κι ύστερα αναδιατάσσονται

ψάχνοντας μια θέση βολική

να απλώσουν  το κορμί τους.

Κάποιες θα απορριφθούν

κι άλλες θα έχουν τύχη πιο σκληρή:

θα μείνουν να δεχτούν

το γδύσιμο της κριτικής,

το ανατόμο  βλέμμα του αναγνώστη.

εσωτερική αιμορραγία

Αν αιμορραγήσει η σκέψη μου

και πιτσιλούν οι λέξεις το χαρτί,

μη φοβηθείτε!

Κι εσείς πολλές φορές το έχετε νιώσει,

μα τρομάξατε το αίμα σας να δείτε,

μην κακοφορμίσει η πληγή,

καθώς στο φως θα βγαίνουν οι αλήθειες.

ελπίδα

Το όνειρο γίνεται συχνά απατηλή παγίδα

που άκοντα σε παρασέρνει.

Έχει κάτι από μελαγχολία,

προκαταβολή της μη πραγμάτωσης.

Κι όμως:

δε σου ΄μεινε άλλη επιλογή παρά να ελπίζεις!

Σέρνοντας τη ζωή σου πεθαμένος από καιρό

μ’ ένα συναίσθημα που παίζει αιωρούμενο στην άκρη των χειλιών.

Πώς από τον εαυτό σου να κρυφτείς;

παπαρούνες

Θα ΄χουν ανθίσει τώρα στο χωριό οι παπαρούνες

μ΄ εκείνο το βελούδο στα φύλλα και την κροσσωτή καρδιά,

στο χρώμα του αίματος και της αγάπης  

ή ενός μελαγχολικού μενεξεδί,

στο χρώμα  και  το σχήμα των  ονείρων...