Πύργος Μύρτου

Χοντρά κόκκινα βότσαλα

που κράτησαν το χρώμα τους

στου  χρόνου  το υπόγειο σκοτάδι

Φτάνουν ως το γκρεμό

πάνω από τη θάλασσα

και συνεχίζουν

 ως  τη χρυσή γραμμή του ήλιου

Άφησε στην πλάτη μου

την  καμπυλωτή τους  ζεστασιά

ο  πόθος  μου

να ενωθώ μαζί τους,

ν’ αγγίξω  πέλματα

που βάδισαν επάνω τους,

να πάω παραπέρα τη γραμμή του χρόνου.

άγνωστος

Δεν τόλμησα να κινηθώ ή να μιλήσω.

Έμεινα να βλέπω στα κρυφά

το χρώμα στο πουκάμισο,

τη στάση στην καρέκλα,

την έρρυθμη αναπνοή.

Φαντάσματα της σκέψης

οι ανισόρροποι δρόμοι των χεριών στο σώμα

το χνούδι  υγρασίας στο επάνω χείλος

η αναστροφή στο βλέμμα

η ανάσα παραλήρημα.

Κι άρχισα

να ράβω τις  εικόνες,

να δένω το χρώμα με το άρωμα,

τον ήχο της αναπνοής με τις κινήσεις,

να μπαίνω τελικά η ίδια στην ταινία.

Δε σκέφτηκα να μάθω όνομα∙

Μου άρκεσε η αναπνοή.

δικαιοσύνη

Δεν αγάπησες
παρά τον εαυτό σου.
Δε σ’ αγάπησε κανείς.
Δίκαια η ανταλλαγή.

Σιωπή πάνω απ’ το το φέρετρό σου.
Νεκρική σιγή
ένθεν και ένθεν.

φως

Φως

γαλάζιο κρύσταλλο

σφίγγει το σχήμα

ζυγίζει την ύπαρξη.

Φως λυγερό

μ΄ ανάσταση και θάνατο

ευθυγραμμίζεται στην όψη μου,

καράβια ταξιδεύει τις ανάσες μου.

Την ώρα που πλάθει τις σκιές

με κόβει δαντέλες

και με σκορπίζει στους ανέμους.

Οι αυγές πηγαινοέρχονται,

το φέγγος με διχάζει.

Το μεσημέρι μόνο

χάνω τη σκιά μου.

Λευκό φως

κάθησε παντού

κι ακόμη δεν ξαπόστασε.

στο χρώμα του πηλού

Άνθρωπος

στο χρώμα του πηλού

κυβερνά

το δοιάκι των στίχων

με τις αναπνοές των λέξεων

στα διάσελα της σκέψης

συνταιριάζοντας

ασύνδετους σπονδύλους νοημάτων,

πριν να δοθεί ξανά στη σκόνη.

Τι απομένει

απ’ την ύλη σου;

Μια μικρή όχληση

στο μέγεθος ανάμνησης,

όπως  ο ήχος

που αφήνει ο άνεμος στη χλόη

στο μπόι της θερισμένης  καλαμιάς,

λάσπη με την πρώτη βροχή της λήθης.

Σβουνιά και χαμομήλι

λίπασμα  για νέες γέννες.

Αργότερα

θα σκάψουν κάτω απ΄ τις πέτρες

στα μέτρα της συγκίνησης

αυτό που κάποτε υπήρξες.

Πηνελόπη

Άφηνα την οργή να κρυώνει στο παράθυρο

τις ώρες που κοιτούσα μόνη

τον Τηλέμαχο ν’ αντρώνεται,

όταν εσύ τη δόξα καρπωνόσουν

για το ξύλινο άλογο στην Τροία,

κι έπειτα ήθελες άγνωστα νησιά να κατακτήσεις.

Μετρώντας τις ρυτίδες που πληθαίναν

ένιωθα τον πόθο στο κορμί των νεαρών ανδρών.

Μόνη έκλαιγα στο κρεβάτι μου τις νύχτες

πάνω στο σταθερό του πόδι.

"Όταν θα 'ρθεις,

δε θα με βρεις εδώ

πιστά να περιμένω"

έλεγα μέσα μου

μέρα με την ημέρα.
Κι έτσι  
σιγά σιγά
περάσαν
είκοσι χρόνια...

σώμα

Απ΄ την ανυπαρξία

βρέθηκες

σε δίνες και περιδινήσεις μες στη μήτρα.

Μετά το κατηφόρισμα απ΄ τους λαγόνες

αφέθηκες στο τρυφερό γώνιασμα των αγκώνων

κι έπειτα πηδώντας από την αγκαλιά

είπες να ευθυγραμμίσεις το σώμα με τη γη,

αναζητώντας διαρκώς ισορροπία,

ώσπου έμεινες ακίνητος

σε μια παραλληλία  μέσα του.