αντάξια;

Θαμμένη

κάτω από τόνους φερτών υλικών

θα περιμένω τον αρχαιολόγο μου.

Ποιος ξέρει 
αν θα φανώ αντάξιά του.

Ο τρώσας και ιάσεται

Φόρεσα μόνο το κορμί μου,
ενώ μαίνονται οι δονήσεις του νου.
Κι ας με πνίγουν
τα σοκάκια των ορισμών
κι οι πύργοι των κανόνων,
ξεκλειδώνομαι στις λέξεις.

Βρέχει φως και πόνο∙
ανίατη νόσος η σκέψη.

«Ο τρώσας και ιάσεται».

κατάδυση

Η σκέψη

τυλιγμένη το ένδυμα  των λέξεων

καταδύεται στο χρόνο τους

υποδυόμενη

το σημαινόμενον.

γήινη αφή

Καμπύλες της στεριάς,  εσοχές στο σώμα της γης, Τα βουνά δεν κουράζονται να ανεβοκατεβαίνουν στο σώμα της διαγράφοντας τους πόθους της να αγγίξει τον ουρανό. Κάθομαι με την  πλάτη ακουμπισμένη χαλαρά στην παλάμη της γης. Νιώθω τη ζέστη του δέρματος, την τραχιά αφή της χάδι στις πλάτες μου, τη δύναμή της στα πόδια μου, την  αναπνοή της στα λαγόνια. Το φως ξεγυμνώνει την ομορφιά της.  Το νερό ζωντανεύει τους πόθους της. Οι ανάσες του ανέμου αγγίζουν ερωτικά το κορμί της Νιώθω τη ζωή  να κοχλάζει  μέσα της την ώρα που ο σπόρος παλεύει με την κρούστα της επιφάνειας ψάχνοντας διέξοδο προς το φως.  Ένας έρωτας πανάρχαια επαναλαμβανόμενος. Πάνω της ο ουρανός σκέπη, θεατής και μάρτυρας.

αλλά

Ένα τεράστιο «αλλά»

άπλωσε

εξεταστικά

τα  μεγάλα του μάτια

στο χαρτί.

Ο αντίλογος

το σχήμα του θεού

Η γη ανασηκώνει το κορμί της,  
 υψώνει το μπόι της  
 διαγράφοντας τους πόθους της   
να αγγίξει τον ουρανό.   
Εκείνος την  ανταμείβει   
 δροσίζοντας  τη λάβρα της 
με χοντρές φουσκάλες 
σα σκαστά φιλιά στο μάγουλο 
κι άλλοτε  
 ανακουφίζοντας το στεγνό δέρμα της 
με το σπέρμα του. 
Εκείνη φουσκώνει και καρπίζει 
λαμπερή, περήφανη, αστραφτερή. 
Κάπου κάπου 
παίρνει το σχήμα του ίδιου του  θεού, 
που γελαστός και κατεργάρης
-με ανασηκωμένο το πηγούνι- 
απολαμβάνει  τα έργα του.

δεσμώτης

Από τότε που ο δεσμώτης
ανηφόριζε
προς το απύθμενο φως
με υπολείμματα αλυσίδων στους αστραγάλους
η αστρική νύχτα μαίνεται γύρω μας.